بـــوی سبـــــــزینه های بهــــــشت
عهدوفاکن بنماسرخی عشق ازلی/عاشقم وازلب لعلت چوکشیدن نتوان

به نام خدا

درسال روز رویش ماه آسمان خانه ی حضرت علی(ع)،

هدیه ای به همه ی کسانی که بی هیچ چشم داشتی رفتندوپاره ی تن خودرا

جاگذاشتندواکنون که زخم روزگاربرتن دارند،هنوز نفس می کشندوایستاده اند.

 

ساده گویم دُوست دارم  یاس را                        چفیـه وسربند یاعبــاس  را

ساده گویم دُوست دارم جنگ را                        گفته ی هم سنـگربی رنگ را

ساده گویم دُوست دارم خاک را                         قصـه ی افلاکیـان  پاک  را

بالش افلاکیان خاک است وسنگ                       هم نشیـن ترکش وتیروتفنگ

ساده گویم  بوی خوب آید  هنوز                       بوی  نی زار جنوب آید هنوز

دشت ها ازلاله ی قرمز پُراست                             دردل کارون صدف های دُراست

بعد چندین سال،می بینم، هنوز                            عاشــقانه پای بر مینم  هنوز 

چشم های  شهر ما کم سو شدند                       لاله های شـهرما شب بو شدند

ای رفیقم توشــهیدی زنده ای                     یاوری ســازنده وارزنده ای

پرسشی دارم که دل آکنده است                   جفت پایت درکجاجامانده است؟

چشـم هایت هم زبانی می کنند                     ازکجاها دیده بانی می کنند؟

دل ندارم که این چنین واگشته ای                درمیان هستی وتنهاگشته ای

بگذریم از خلوت مـردان  پاک                      ماکجا وغنچه های نیمه چاک؟!

دل اگر دل شد رهِ دریا کـنید                        پا  اگرپا شد رهِ صـحراکـنید   

دیده گر بینا شده  بازش کنید                        زلف اگر بر باد شد نازش کنید

تاسخن ازمردوازمردانگی است                     عاقلان راراهی دیوانگی است

چشم دادی  تا که ما بینا شویم                        دست وپا دادی که ماپویا شویم

تا قلم افتاد درانگـشت دست                         واژه ی جانبازبرکاغذنشست

خاک ریزجبـهه بالین تو شد                         ترکش خمپـاره آذین توشد

دوست دارم موجی مبهوت را                       بوی دود و تلخـی باروت را

ساده گویم هم نفس با ناله ام                        عاشـق یاس کبود  و لاله ام

دوست دارم کوله ی آماده را                      مُهر و شانه،آینه، سـجاده را

کاخ ها زیبــایی سنـگرنبود                     هیچ کس بردیگری برتر نبود

ساده گویم که خدارنگ تواست                   به خداسوگند،دل تنگ تواست

گوشه ی چشمی نگاهی کن مرا                  کوله ای باتوشه راهی کن مرا

نقش بند ذهن من  تصویرتست                    عقل ها حیرت ازآن تدبیرتست

گوییا پا سدّ رفتن بوده است                       دست هایت مانع تن بوده است

چشم هایت سدّ دیدن بوده است               گوش توسدّ شنیدن بوده است

سال هارفت و قلم شرمنده شد                   روی کاغذهای دل لغزنده شد

با تمام جوهرش رازی کـشید                 خودشکست وشکل جانبازی کشید

ساده گویم  یارفوق العاده باش                برولی رزمنده ای آماده باش

زندگی یک عرصه ی خودسازی است            نقش بند صحنه ها جانبازی است   

                                        (جواد عابدی،شهریور93)

[ ۱۳٩٤/۳/٢ ] [ ٦:٢٧ ‎ق.ظ ] [ درسایه سارعشق ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

نويسندگان
صفحات اختصاصی
امکانات وب
پخش زنده حرم
بک لينک